jun 08

Uitdaging

De zomerse temperaturen van de afgelopen dagen riepen bij mij een sfeer van vakantie op, De tuin lonkte in ieder geval. Een aantal tuinstoelen bleek de winter niet doorstaan te hebben. Het plastic was zo broos geworden dat het erop zitten een gevaarlijke bezigheid bleek te zijn. Ik moest het dus met andere doen. Voor het genieten van de zon maakte het niet veel uit.

Deze weken voelen voor mij ook een beetje als het ontwaken uit een lange nare droom. Sinds maart vorig jaar was afstand houden en het beperken van ontmoetingen een belangrijke leidraad. Nu steeds meer mensen waaronder ikzelf gevaccineerd zijn, lijkt een gevaar te wijken. Straks kan eindelijk alles weer wat zo lang niet kon.

Niet voor iedereen gaat dadelijk het leven verder daar waar het anderhalf jaar geleden stokte. Er is in sommige families verdriet om hen die Corona niet overleefd hebben. Anderen hebben het wel gehaald, maar weten dat zij nog lang de gevolgen van de ziekte met zich mee moeten dragen. Weer anderen weten dat het jaren zal duren voordat de noodzakelijke leningen afbetaald zijn.

Het christelijk geloof daagt mij uit niet alleen te denken wat ik dadelijk allemaal weer kan. Hoe gaat het met hen die heel veel hebben moeten inleveren? Hoe nemen we elkaar mee naar betere tijden?

Wim de Ruyter