jan 05

HET WOORD IS AAN DE DOMINEE

Kennen met hoofd en hart

Iemand zei : Ik geloof, maar ik voel het niet in mijn hart. Hierachter zit een oprecht verlangen naar een emotionele beleving. Geloven heeft niet alleen te maken met je hoofd, je verstand en je wil, maar ook met je hart. De Heilige Geest maakt dat we geraakt worden in ons binnenste en dat het Evangelie ons smaakt.

Er kan een periode in je leven zijn dat je God niet ervaart. Je zingt en bidt en toch gebeurt er weinig of niets in je hart. In een huwelijk is het dikwijls zo dat het vuurtje van de liefde niet meer zo hevig brandt als in het begin van de relatie. Maar je kunt er wel aan werken om dat te verbeteren! Velen verzuimen dat en dan dooft het kaarsje van de liefde langzaam uit. Je hoeft niet altijd veel te voelen om een relatie vol te houden, maar ik weet ook : zonder gevoelens gaat het niet. De gemeente van Efeze wordt gewaarschuwd: ze heeft de eerste liefde opgegeven (Openb.2: 4). En Paulus schrijft : Laat uw enthousiasme niet bekoelen, maar laat u aanvuren door de Geest ( Rom. 12: 11).

 

We moeten ook erkennen dat gevoelens niet altijd een veilig kompas zijn. Het anker van ons geloof ligt in de boodschap dat God van ons houdt en dat wij uit genade zijn kinderen mogen zijn. Daar mag je op vertrouwen, ook als je niets voelt! Het verstand hebben wij ook nodig. We kunnen niet alleen drijven op onze emoties. Daarom was de spreuk van het studentencorps aan de Theologische Hogeschool in Kampen waar ik studeerde: Fides Quaerit Intellectum: Geloof zoekt verstaan of: zoekt inzicht. Geloven met hoofd en hart, beide hebben we nodig. Maar als gevoel steeds of langdurig ontbreekt kan ons hart koud worden en uiteindelijk zegt het geloof ons weinig of niets meer. Telkens is weer nodig het gebed om de komst van de Geest in ons hart.

 

Ergens las ik het verhaal van een beroemde toneelspeler die op een avond  Psalm 23 : De Heer is mijn Herder op prachtige wijze declameerde. Hij kreeg een groot applaus. Wat een spreker was die man!  Toen was het de beurt aan een oude dominee. Geen groot prediker, maar wel een trouw pastor. Hij haalde zijn bijbeltje uit zijn zak en begon ook die Psalm te lezen. Hij declameerde niet, maar las alleen maar voor zoals hij dat bij vele zieken en stervenden had gedaan. Daarna kwam er geen applaus en het bleef helemaal stil… Toen stond de toneelspeler op en zei : Ik ken de Psalm, maar hij kent de Herder!

 

Simon van der Hauw